sad-valentine

Ίχταφαλ (احتفل) σημαίνει γιορτάζω….

«Αγίου Βαλεντίνου και αηδίες», σκέφτηκε ενώ πατούσε το κουμπί για να απαντήσει σε επόμενη γραμμή.
«Θέση 82,ονομάζομαι Αλεξία Τσιλίγου πώς μπορώ να σας εξυπηρετήσω;»
«Ναι, σημειώνετε; Θα σας δώσω το τηλέφωνο της γραμματείας γιατί δε μου δίνει το σύστημα το τηλέφωνο του προϊσταμένου της εφορίας.»
«Ευχαριστούμε που καλέσατε. Καλημέρα σας.»

Τα τελευταία 3 χρόνια δούλευε τηλεφωνήτρια. Αν και σε πολλούς ανθρώπους δε φαντάζει ως ιδανική επιλογή εκείνη ήταν ικανοποιημένη με τη δουλειά της. Αν την έβαζες να χαρακτηρίσει με μια λέξη τον εαυτό της θα σου έλεγε πως είναι «διεκπεραιωτική». Ένας διεκπεραιωτικός άνθρωπος που δεν επιθυμούσε πολλές ευθύνες.
«Θα έρθω να σε πάρω το βράδυ αγάπη μου. Να φοράς ένα όμορφο φόρεμα γιατί θα πάμε για φαγητό σε ένα πολύ ρομαντικό εστιατόριο» της είπε στο τελευταίο του τηλεφώνημα.

Τα τελευταία 4 χρόνια άκουγε πάντα την ίδια φράση δια στόματος boyfriend.Ο Σωτήρης λάτρευε τη γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου. Κάθε χρόνο στις 14 Φλεβάρη επέλεγε έπειτα από διεξοδικό έλεγχο ένα καλό εστιατόριο(μια φορά με γαλλική, δυο με κινέζικη και άλλη μια με γιαπωνέζικη κουζίνα),ερχόταν κάτω από το σπίτι της ακριβώς στις 21:14 κρατώντας τριαντάφυλλα. Την πρώτη χρονιά γνωριμίας τους ένα, τη δεύτερη δύο και ούτω καθεξής.
Ο Σωτήρης ήταν μαθηματικός. Περί διορισμού του σε δημόσιο σχολείο ούτε λόγος. Την έβγαζε με ιδιαίτερα μαθήματα σε μαθητές λυκείου. Δούλευε και σε ένα συνοικιακό φροντιστήριο στη γειτονιά του στην Ηλιούπολη. Ήταν δοτικός άνθρωπος. Τουλάχιστον έτσι τον χαρακτήριζαν όσοι τον ήξεραν καλά.

Η διεκπεραιωτική και ο δοτικός. Τα δύο Δ.

Είχαν γνωριστεί στο ασανσέρ της πολυκατοικίας τους. Ναι, έμεναν στην ίδια πολυκατοικία αλλά εκείνη δεν τον είχε προσέξει ποτέ μέχρι την ημέρα που της χτύπησε την πόρτα για να τη ρωτήσει αν έχει κόλλες Α4.Το ένα έφερε το άλλο. Οι κόλλες τον καφέ, ο καφές το φλερτ, το φλερτ τα μασάζ με αρωματικά λάδια.
Για μια στιγμή χαμογέλασε ενώ τα σκέφτηκε όλα αυτά. Μετά εκνευρίστηκε πάλι.

«Μα, είναι τρελός! Να μένουμε στην ίδια πολυκατοικία και κάθε χρόνο να μην έρχεται από το σπίτι μου να χτυπήσει την πόρτα να βγούμε έξω σαν κανονικοί άνθρωποι, αλλά να κάθεται να στήνει ολόκληρη ιστορία με αυτοκίνητα, φορέματα και λουλούδια;»
Μπήκε στο σπίτι της και πέταξε τα κλειδιά στον καναπέ της. Μετά από ένα γρήγορο ντους άρχισε να ετοιμάζεται. Στις 21:10 βγήκε από το διαμέρισμα της. Ήταν εντυπωσιακή. Το μίνι μαύρο φόρεμα με τις λεπτομέρειες δαντέλας στους ώμους σε συνδυασμό με τα μακριά καστανά μαλλιά της την έκαναν να μοιάζει με λαμπερή ανερχόμενη σταρ.

Κατέβηκε τις σκάλες και βγήκε στην είσοδο της πολυκατοικίας όπου και την περίμενε ο Σωτήρης. Πιστός στην παράδοση της ημέρας της προσέφερε 5 κόκκινα τριαντάφυλλα, τη φίλησε τρυφερά και της άνοιξε την πόρτα του αυτοκινήτου.
«Κορίτσι μου, είσαι μια κούκλα. Ελπίζω να σου αρέσει το μαγαζί. Θεωρείται το πιο in στέκι της πόλης.»
Το εστιατόριο ήταν πράγματι διαφορετικό. Τα πιάτα δε θα τα χαρακτήριζες ακριβώς συμβατικά. Δεν είχαν σχέση με τη παραδοσιακή μαγειρική αλλά με τέχνη και επιστήμη. Με μια λέξη υψηλή γαστρονομία.

«Λοιπόν, πως ήταν η ημέρα σου;» τη ρώτησε αφού παρήγγειλαν στο σερβιτόρο τους.

Ο Frank Sinatra ως μουσική υπόκρουση να τραγουδά «your laughs are laughable, unphotographable, yet you’re my favorite work of art».

«Σωτήρη, μπορείς σε παρακαλώ να μη με εκνευρίζεις. Επειδή είναι του Αγίου Βαλεντίνου, πρέπει να φέρεσαι σα χαζός; Μιλήσαμε 6 φορές σήμερα, συνεπώς ξέρεις πως ήταν η μέρα μου. Ας φάμε και ας επιστρέψουμε σπίτι να δούμε καμιά ταινία και να πέσουμε μετά για ύπνο. Αύριο πρέπει να σηκωθώ νωρίς.»
Όταν της σέρβιραν το φαγητό της έμεινε αποσβολωμένη να το κοιτά.
Η σαλάτα της δε είχε ούτε χρώμα ούτε εικόνα σαλάτας. Ήταν μια κίτρινη κρέμα που πράγματι είχε γεύση ρόκας με καρύδι και σως από λιωμένες φράουλες αλλά όλα αυτά δεν τα έβλεπες πουθενά!
Το ίδιο συνέβη και με την T-Bone steak της. Αντί να δει μια κλασική μοσχαρίσια μπριζόλα αντίκρισε κάτι που θύμιζε πιο πολύ σε μηλόπιτα. Είχε πάνω μέχρι και σαντιγί.

«Μα καλά, τί με έφερες εδώ μου λες;»

«Μα αγάπη μου, αυτό είναι το διαφορετικό με αυτό το εστιατόριο. Οι σεφ του τροποποιούν τα πιάτα με τέτοιο τρόπο ώστε η γεύση όπως την ξέρεις να διατηρείται, το οπτικό αποτέλεσμα όμως να είναι διαφορετικό».

«Δε φτάνει που σιχαίνομαι αυτήν την κωλομέρα, με έφερες και εδώ να μείνω νηστική. Κάτσε φάε μόνος σου αυτές τις υψηλής αισθητικής γευστικές αηδίες. Μπούχτισα με εσένα, τον Άγιο Βαλεντίνο σου και την ανάγκη σου να γιορτάζεις τη γιορτή των ερωτευμένων σα να είναι η πιο σημαντική της ζωής σου» του φώναξε απαξιωτικά ενώ είχαν αρχίσει ήδη να την κοιτούν από τα διπλανά τραπέζια.

Εκείνος δεν άντεξε. Ήπιε μεμιάς όλο το κόκκινο κρασί που είχε στο ποτήρι του και αφού το ξαναγέμισε άρχισε με δάκρυα στα μάτια να ουρλιάζει.

«Ηλίθια! Ποιός τη χέζει την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου! Δεν το κατάλαβες ποτέ, έτσι; Αυτή η ημέρα μου έδινε απλά μια ακόμη ευκαιρία να σου δείξω πόσο σημαντική είσαι για εμένα. Νομίζεις πως είμαι κανένας ρομαντικός, ευαίσθητος, γελοίος που γουστάρει να βλέπει αισθηματικές κομεντι, να τρώει σοκολατάκια σε σχήμα καρδούλας, να χαρίζει κόκκινα τριαντάφυλλα που υποτίθεται πως συμβολίζουν το πάθος και να πληρώνει μια περιουσία για να φάει μια σαλάτα που δε μοιάζει με σαλάτα αλλά με οδοντόπαστα;»

«Ο Άγιος Βαλεντίνος δε μου έλεγε ποτέ τίποτα. Εσύ μου έλεγες.»

Έτοιμη να εκραγεί από την οργή της πήρε το φούξια clutch τσαντάκι της και αποχώρησε.

Δεν ξαναήταν ποτέ ξανά μαζί από τότε. Είχε ήδη περάσει ένας χρόνος. Ακόμη και αν συναντιόντουσαν στην είσοδο της πολυκατοικίας τους, αντάλλαζαν ένα τυπικό καλημέρα ή άχρηστες πληροφορίες για τις δουλειές τους. Απέφευγαν ακόμη και να μπαίνουν μαζί στο ασανσέρ. Πάντα ο έναν από τους δύο υποκρινόταν πως κοιτάζει την αλληλογραφία του.

Εκείνη επιδόθηκε σε μια ανελέητη εργασιοθεραπεία. Είχε ζητήσει να δουλεύει ακόμη και αργίες και Κυριακές.
Εκείνος στα μαθήματα του. Πιθανότητες, σύνολα, ολοκληρώματα. Αριθμοί.

Ώσπου την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου ένα χρόνο μετά, εκείνος της τηλεφώνησε στη δουλειά της. Θυμόταν ακόμη τη συνομιλία τους. Εκείνη είχε τη θέση 121.Ήταν μεσημεράκι. Γύρω στη μία.
«Καλησπέρα, μπορείτε να μου δώσετε τη διεύθυνση του ινδικού εστιατορίου Νάλε;»
«Μάλιστα, είναι Μεταξά 53 στη Γλυφάδα. Θέλετε και τηλέφωνο;»
«Όχι, θα ήθελα όμως να είστε έτοιμη στις 21:14 να φοράτε ένα κοντό σέξι φόρεμα και να κατεβείτε στην είσοδο της πολυκατοικίας σας.»
«Σωτήρη μου..»

«Αλεξία, Αλεξία είσαι καλά;»

Ένιωσε σα να συνέρχεται από λήθαργο. Άνοιξε τα μάτια της και είδε μπροστά της την αδερφή της.

«Δε σήκωνες το τηλέφωνο. Δεν το συνηθίζεις. Σκέφτηκα πως κάτι σου συνέβη και είπα να περάσω να σε δώ» απάντησε η Σόνια σαφώς ανακουφισμένη που η αδερφή της ήταν σώα και αβλαβής.
Ναι ήμουν πολύ κουρασμένη. Και είδα και αυτό το όνειρο. Είδα τον Σωτήρη. Όλη την ιστορία μας σε 2 ώρες ύπνου.
«Έλα, ξέχνα τα αυτά. Έφερα να φάμε κινέζικο. Το ρύζι με το κάρυ είναι δικό μου! Άντε έλα να γιορτάσουμε οι δυο μας την ημέρα των ερωτευμένων.Happy Valentine’s Day hun !»
«Είναι του Αγίου Βαλεντίνου σήμερα; Το είχα ξεχάσει», είπε και αναπόλησε τις στιγμές της με τον Σωτήρη.»

Για μια στιγμή θυμήθηκε το τέλος του ονείρου της. Κ’αν ήταν πράγματι προφητικό; Κ’αν ο Σωτήρης την περίμενε στην είσοδο της πολυκατοικίας να κατέβει κρατώντας αυτή τη φορά 6 τριαντάφυλλα;

Έτρεξε προς το παράθυρο γεμάτη ελπίδα. Κάτω από το σπίτι δεν περίμενε κανείς.

Γύρισε προς το μέρος της αδερφής της γεμάτη πικρία.

«Ελπίζω τουλάχιστον να μου έφερες spring rolls.»

  1. Ο/Η Αγγελική Δρακοπούλου λέει:

    Πολύ όμορφο!!! Αλήθεια… υπάρχουν άντρες σαν το Σωτήρη της;;; :-)

  2. Ο/Η mil λέει:

    Φτάνει κάποτε η στιγμή που η κάθε Αλεξία συνειδητοποιεί πόσο ανάγκη έχει τον Σωτήρη της, και αντιστρόφως αντίστοιχα. Τις περισσότερες φορές ετερόχρονα. Αυτή τη σημασία έχουν τα όνειρα. Να δημιουργούν γλυκές ψευδαισθήσεις και να σωματοποιούν το υποσυνείδητό μας. Αν όμως κάποια Αλεξία ή κάποιος Σωτήρης επιμένει να ζει εμμονικά την καθημερινότητα σαν ένα όνειρο; Μιλώ για την ματαιότητα της ελπίδας…

    Συγχαρητήρια Marianna Taha!!!

    Συγχαρητήρια τόσο για τις ιστορίες όσο και για το καλοφτιαγμένο blog!!!

    • Ο/Η Marianna λέει:

      Σ’ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια.It’s highly appreciated.Δυστυχώς κατα περίσταση όλοι οι άνθρωποι είμαστε αχάριστα όντα.Μια αχαριστία που όπως προ ανέφερες απορρέει απο την ελπίδα.
      Παραφράζοντας Μάρξ θα πω πως η ελπίδα είναι το όπιο των σχέσεων.Κάποιες φορές ελπίζουμε πως έχουμε απλετο χρόνο να διορθώσουμε τα κακώς κείμενα,άλλες πως ο σύντροφος μας δε θα σταματήσει να μας αγαπά ο,τι και αν του κάνουμε και κάποιες ακόμη ελπίζουμε πως θα καταφέρουμε να βρούμε «κάτι καλύτερο».

  3. Ο/Η isaac λέει:

    Ακόμη κι αν ο Σωτήρης ήταν εκεί θα έπρεπε αυτή τη φορά να είναι και η Αλεξία. Όχι στην είσοδο, εκεί. Απολαυστική η ιστορία σου Μαριάννα Τάχα, απολαυστική και υπέροχη όπως και το spring roll την ώρα που το έχεις πραγματικά ανάγκη.

  4. Ο/Η XrBout λέει:

    Nice story. Ingratitude is a sin.

Leave a Reply